بيان بعض اسرار حديث شريف در اين حديث شريف تأمل كن و نماز اهل اللَّه را چون نماز ما مپندار . حقيقت خلوت با حق ترك غير است ، حتى نفس كه از بزرگ‌ترين اغيار و ضخيم‌ترين حجب است . و انسان مادامى كه به خود مشغول است از حق غافل است ، چه جاى آن‌كه با حق خلوت كند . و اگر در يك سجده ، در جميع ايّام عمر ، خلوت حقيقى حاصل شد ، جبران خسارات بقيّهء عمر مىشود و عنايت حق از او دست‌گيرى مىكند و از دائرهء دعوت شيطان خارج مىشود . و اگر در حال سجده ، كه اظهار ترك غيريت و رفض انانيت است قلب مشغول به غير باشد ، در زمرهء منافقان و اهل خدعه منسلك گردد . پناه مىبرم به خداى تعالى از مكرهاى نفس و شيطان و از خسران و خذلان و رسوايى در محضر ربوبيت . و آنچه براى ساجدين كرامت شده حلاوت انس با محبوب است در دنيا ، كه براى اهلش از دنيا و آنچه در آن است بهتر است ؛ و كشف حجاب‌ها و بذل الطاف خاصّه است در آخرت كه قرة العين اولياء است . اكنون كه ما بيچارگان و متحيّران وادى ضلالت و سرمستان از جام غفلت و خودپرستى از نماز اهل معرفت و سجود اصحاب قلوب محروميم ، خوب است حالت قصور و تقصير خود و مذلّت و خوارى خويش را در نظر داشته باشيم و به حال حرمان خود متأسّف و به كيفيت احتجاب خود متلهّف باشيم و به حق تعالى از اين خسران و تسلّط نفس و شيطان پناه بريم ؛ شايد حالت اضطرارى دست دهد و آن ذات مقدّس مضطرّين را اجابت فرمايد : أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ